چند عکس با موبایلم می گیرم و توی دستشویی روی آینه موبایل ام را آویز می کنم

سعی می کنم جوری روی سنگ دستشویی قرار بگیرم که در نیم رخش رد بخیه های لگن چپ ام را لنز این پاندول هیز نگیرد

به پیچیدگی موهای روی شکمم دارم به مستی گاری ران فکر می کنم

او که تلوتلو خوران پیازها را نیمه راه روی شکمم ریخته و این جنگل نیاز به ژل دارد، فر... شاید باید هایلایت شود

برای اینکه چهره ی مخاطب این سطرها دقیقن ساطوری شود مدادم را بر می دارم ،دور نافم را طواف می کند و حالا سنگ پا آورده و شاید کافور و کفن و رمل اصطرلاب

دارم به برمودایی مشمائی فکر می کنم که وقت شستن جسد آلتم را می بلعد مثل یک برش پیتزا

یک سس کم دارد یک سس سفید و غلیظ ، نان دست خودم را می خورم، می زنم

موبایلم که میخ می شودم می بینم خیلی از استخوانهای اصلی رابطه موبردگی دارد

به باکرگی سرم دستی می کشم دو پاکت و شاید امشب سه پاکت

باید این رابطه تشریح شود/بگو آمبولانس واکس بزند/ چرا هیچ آمبولانسی از جنازه نمی پرسد از چه نواری خوشش می آید؟

OO

حلزون را کرم از نداشتن خانه هل داد، روی شکمم به پشتش که غلطید نافم از مادر چیده شد و در خود پیچید

حلزون ها از پایان این داستان مشترک به ما شک داشتن، به ما که به اندام مانکن های پشت ویترین مات بودیم

سطرهای بلند برای این است که به تو نرسم لعنتی

تو در آینده ی این شعر نقش داری وقتی با چنگال همیشگی ات سطرهایم را با سس اسپاگتی می بلعی

و تنها جمله ای که مخابرات با ما ساخت تقطیع صداهای مشکوکمان بود

دیگر پیامهای خصوصی این وبلاگ را کسی که برای تو زنگ نمی زند

دیگر بلیطتم پا روی چادر آذر نمی گذارد که چه می دانم در چمدانش قرار است پشت سرم آب بپاشد

حلزونهای انتظار نرسیدنت را بر بالای جنازه این شعر به سمت چشمانم در حرکت

تو برای این کار پیام می گذاری و شاید برای میلم کمی کلمه

گوشی از دستت می افتد و می شکند، باید به بابایت خبر دهی که با قطار ساعت 6 راه می افتی

و سپس سرت روی شیشه کابین در راستای انحنای روبان مشکی کنار عکسم خم  می شود. شیشه خنک است.

مسیج می دهی : بس کن دیگه

و توی ایستگاه قطار همین چند لحظه پیش بوفه جلوی نیمکتت پا به پا کرد و تو ترجیح دادی گرسنگیمان را در مسیجی لب به لب بدهیم

صبر کن بروم بیرون، اینجا شلوغ است و شعر خوب سطر نمی دهد، باید کمک کنی این کفن را کمی باز کنم

از انحنای تپه ها کمر که می کشی حمام بخار کرده خاطرات را پشت شیشه عینک آفتابی

سعی می کنی کم کم همه ی موهای زائد را به چاه بریزی، یکی یکی مسیجها پاک می شود و اولینش که آخرین بود:

چشمانم همیشه برایت جلغ می زند

کابین قطار را دست می اندازی پائین تر از نافت و اینجا رنگها بی اهمیت تر از شب، کلاغ پر بازی می کند با سر دردت

شعرهای مشترکمان دیگر در دسترس هیچ خودکاری نیست

و دیوار برای کارشکنی در نشکستن سرم کوچه تان را فروخته

زند شاهی بود که زندانش چمدانی پر از شیراز داشت

چشمانم که رود شد یا چه می دانم رودی از چشمم کرمان را خونپیچ کند

یا چی می دانم تلفن زنگ می زند؟من گرفتار دار و بار و هیچ... مادر.. بابا ... برادر.. آنا

دومینو در این  DNY اپیدمی است... می رسم و می ریزم

این شعر در لحظه نوشتن مرده است و این دست اندازها که ماشینت را می تکاند از من، رد پنچه ی کلمه گی ام است بر سر خودکار عدم، که به نانوشته شدن مقاومت می کردم

این کلمات خون آن است و امروز تو دیگر چیزی جز یک تفاله در روبرو نداری

شعر مرده است... شعر من مرده است دقیقاً در انحانی پلکهایت که روی تصویر تپه ها و صحرای شیشه ی کابین را خوابید

سوت قطار زیپ بکارت کویر را گشوده است، و غروب خون همخوابگی شب است در من

تو کاغذ این شعر را مثل بازیگر نقش صفرم کارهای تارکوفسکی رها می کنی، و ماشین ات به سرعت از کودال آبی که این شعر را بوسیده می گریزد

و سگها تنهایی من را زوزه می زند آمریکا...آمریکا... می سی سی پی ام را مو کاشته به انحصار خویش

من با مردم بومی و بدوی قرابتی خاص دارم در این کلمه که سرکشش برای دار زدنم آویخته است

OO

دارد از آخرین نقطه تماس حروف ات با تنم جاری می شود این سطر

سرم که در تصویر زانوها سرد می شود آقای تاراکوفسکی قلاده ی سگهایش را بر من باز می کند

قطار ساعت 6 گوشی ات را انداخته که بابایت زنگ بزند زیر باران تهران

این سطر از گوشهایم سرخ راه افتاده و همانند شعرهای مهرداد فلاح در سطری که از دهان قرمز بود ادغام می شود

در انحنای لخت و کیری گردن لاشخور شبانه نشسته ای تهران را که مسیج می دهی

ولی عصر به خاطر غیبت صبح از بالای منیریه پریده نپریده جلوی راه آهن آمدنت را سر به زیر پا به پا می کند  شب اداری اش را

می گوید آقای انقلاب با این کتاب به او دخول می کند عمو

زیر رگبار جنگ و کردستان، به 5 سالگی اش تجاوز شده است عمو

و ساعت 12 شب کبودی بکارتش را آریشی می کنی تا این خشونت را 2بچه ی کوچک فاسقش نبیند

خون دماغ شده دندانم و درد تا کجاهای بیضه های گلوپچیم جیغ را جلغ می زند

این شورت روزی سفید بود ... حالا زرد... حالا قهوه ای شاید / می خواهم به دیواره ی قفسی که از رفتن یادگارهایت ساختم آویزانش کنم

و زخمهای کشاله ی رانم هنوز تازه است... چرک ها این زخم حالت ژله ای دارند... چرکهای تناسلی شورند

دیگر تنها جیغ بوی پوسیدنش است که نمی زندم ... می زند؟

میانه ی قفس را خون پیچه کرده شلاقهای شب اول رفتن ات را که امروز هفته را خفه خون گرفت غم بادش که بو کرده کرم زده

این همان کودکی است که 9 ماه به شکم کشیدی همخوابگی مرد همسایه را

و دماغم خون می شاشد گرداگرد حمام خود را تا دعایت باطل شود، مُهر بخورد دفترچه ام/ و سنگهای کلیه ام معدن غنی نت های لنگ در هوا است برای مورچه ها

لاشخورها گردنهای کیری شان را از چشمی درب خانه شان تا لباسهای زیرم می ریزند

لباسهایت را می پوشم... کمی آرایش توی توالت آینه که می ریندم ... لباسهایت را می پوشم... کمی کلاهگیس  مانده...

بگو با انگشتهای کلفتم چه کنم... با استخوانهای نتراشیده ام. با این کفل که از نقش کفایت دورم می کند

 با سگهای آقای تاروکفسکی که کوچه گل به گل چاله های ادرا دیدار آنهاست با استخوانهایم

OO

خون که راه افتاده بود حلزون پلکی زده یا نزده زلزله ی جنوب تهران سرشانه ی سرفه ی آقای آنفولانزاست

به دومینوی این DNA معتقد نبودی... ریختن اپیدمی نیست/ زایش مرگ است در دودمان ما

گفتم به این بازی معتقدی ... امروز سینه / فردا دست ها / بعد بوسه ها... و بعد نامم را هم کرمهای کراک شعرت خواهد بلعید

اما این بازی جایی برای رودست زدن نداشت/ پس افتادی دستهای پیش شدن و مثل گربه های بر سر  جنازه ام از صحنه جنایت ات دودم کردند

لاشخورها با گردن های برهنه بیضه ام را بر این کاغذ پاره به گودال ادرار آسایشگاه فردا پرت کرده است

من راونی نیستم / دستهای سردم را به قندیل قنداقه ی هیچ اسلحه ای نمی دهم

من پادگان را پاپیون نشسته ام بر گودال گل ادرار سگ توله های آقای خدا.... نام شما را شسته اند با ادرار کرمهای این کراکی